Een nerd met issues

Dit gevoel – de onlogische angst en onzekerheid – was geen onderdeel van het spel waaruit ik dit kostuum heb gehaald. Hiervoor is Commander Shepard niet opgeleid. Ik ben natuurlijk nog steeds gewoon Jane. Met alle issues er bij. Kon ik maar een dagje iemand anders zijn.

Door: JaneMadelyne

Het is zaterdagochtend. Ik heb niet veel geslapen en kan alleen maar hopen dat het niet overduidelijk te zien is in mijn gezicht. Het gaat nog een lange dag worden. Ietwat gehaast maak ik me klaar om richting Utrecht te rijden, om vervolgens met een paniekaanval op de bank te eindigen. Het is weer zo ver.

Misschien kan ik beter thuis blijven. Ja oké, mijn outfit ligt al mooi opgevouwen achter in de auto. En ik heb dan wel met vrienden afgesproken. Maar het zou zoveel makkelijker zijn om thuis te blijven, toch? Ik staar wat voor me uit en bedenk me hoe gemakkelijk het zou zijn om gewoon niet te gaan. Dan heb je dat gedoe met zo’n pak ook niet de hele tijd. En het scheelt je weer wat parkeerkosten.

“I should go”

Met een diepe zucht en een handvol moed sta ik op. Als ik gewoon in de auto ga zitten en begin met rijden, misschien is de afleiding van de snelweg wel voldoende om tot rust te komen. Het enige wat ik nu kan doen is hopen. En daar ga ik. De eerste paar kilometer achter de rug, nog zo’n 150 te gaan. Wie gaat er dan ook in het noorden van het land wonen? Enthousiast begin ik mee te zingen met de radio, maar halverwege stop ik hiermee. De spanning in mijn lijf is vermoeiend. Als ik nu al mijn energie weg zing, houd ik het daar niet lang vol. Gewoon niet aan het evenement denken. Misschien dat het dan vanzelf weg gaat.

Hoewel mijn navigatiesysteem me de verkeerde kant op stuurde vind ik uiteindelijk mijn weg naar de parkeerplaatsen bij de Jaarbeurshallen. Ik zie nog geen cosplayers lopen – geen kans om te ‘blenden’ met de menigte vanaf hier. Ik haal Commander Shepard’s armor uit de achterbak en begin alles aan te trekken. Het pak lijkt wel vier keer zo zwaar – de paniekaanvallen van vanmorgen hebben al mijn energie in beslag genomen. Maar ik ben er nog.

Blend in

Auto op slot, prop in de ene hand, ticket in de andere. De drukte in. Zo in de buitenlucht voel ik me aardig exposed, of eigenlijk een beetje underdressed. Eindelijk zie ik mijn eerste cosplayers van de dag verderop naar de ingang lopen. Snel naar ze toe, zodat ik niet zo opval. Het is niet dat ik me schaam voor mijn hobby, het ziet er buiten de context soms alleen een beetje raar uit.

Het lawaai van de menigte is vrij overweldigend wanneer ik eindelijk door de ticketcontrole ben. Alsof je verdwijnt in een zee van mensen, ook al lijkt het niet eens zo heel druk. Even voel je je heel anoniem, zo alleen in de kudde, geen bekende om je heen. Mijn ogen moeten nog even wennen aan het donker en mijn hoofd moet nog even wennen aan de nieuwe ruimte.

Jane/Shepard

“Hé, Shepard!”, hoor ik achter me wanneer ik een beetje eenzaam door de hallen loop. Oh ja, dat ben ik natuurlijk. Ik draai me om en zie mijn eerste fan al staan. Of hij even een foto van me mag maken. Ietwat verlegen en ongemakkelijk poseer ik voor een foto, waarna hij gelijk vragen begint te stellen over mijn costume. Hij is natuurlijk net zo’n grote fan van Mass Effect als ik. En hij vind cosplay net zo’n leuke hobby. En ook hij was vrij nerveus vanmorgen. In dit gesprek voel ik alle spanning langzaam van me afglijden. Ik ben hier niet alleen.

En ook anderen herkennen me. Allereerst herkennen ze me als Shepard. De fearless commander uit Mass Effect. Maar nog veel belangrijker herkennen ze me als Jane: de doodnormale cosplayer met een voorliefde voor games en genoeg geduld om dit kostuum te maken. En voor sommigen ben ik Jane, de nerd met issues en een iets te grote obsessie voor dat ene spelletje. Voor de fans zelfs commander Jane Shepard.

Waarom zou ik een dag even iemand anders willen zijn, als ik ook gewoon een dag helemaal mezelf kan zijn?

Leave a Comment





%d bloggers liken dit: